Σκεφτηκα να γραψω μια προσωπικη ιστορια της μεγαλοσυνης και ελεους του Κυριου που ελαβα απ αυτον την ημερα εκεινη που αθελα μου, λογω της τυφλας μου, βιασυνης μου και αναισθησιας μου πληγωσα τον δεκατριαχρονο Πητερ που επασχε απο αυτισμο, και δυο φορες καθε εβδομαδα επι τεσσερα χρονια μετα το σχολειο τον επαιρνα για διωρη βολτα ωστε η μητερα του να εχει και λιγη αναπαυση, λιγο καιρο για τον εαυτο της.
Δυο λογια για τον Πητερ, ο Πητερ δεν μιλουσε, η διαιτα του ηταν πολυ περιορισμενη, ηταν αδυνατουλης υγιεστατος και ο μονος τροπος που ειχε μαθει να επικοινωνει οταν δε του αρεσε κατι ηταν αποτομα να σε χτυπησει.
Αν περιμεναμε στην ουρα σ ενα μαγαζι και του φαινοταν οτι αργησαμε πολυ, χωρις καμια προειδοποιηση επιτιθετο σ οποιον που κατα την γνωμη του ηταν ο αίτιος της δυσαρεσκειας του.
Μου ειχαν εξηγηση πριν με προσλάβουν τις αποτομες αντιδρασεις του, κι ο βασικος λογος που με προσελαβαν ηταν οτι καμια απο ολες τις προηγουμενες Care workers φροντιστριες τους δεν ηταν διατεθειμένη να δεχεται χτυπηματα.
Αναπολω και γελαω με την πρωτη εμπειρια μου των τελειως απροσμενων επιθεσεων.Ειχα παρκαρει και διασχιζαμε το Παρκο για να τον παω στην παιδικη χαρα, οταν επειδη σκουντουφλησε και επεσε στο γρασιδι, αυτοματα μολις σηκωθηκε μου εριξε μια μπουνια, σαν να ημουν εγω ο υπαιτιος του ατυχηματος του, τετοια μικρο συμβαντα ηταν στο προγραμμα και συγκριση με τις επιθεσεις που ειχαν δεχτει, οι Care workers, οι φροντιστες πριν απο μενα ηταν τελειως αμελητεες, αν κι οταν συνέβαινε οταν οδηγουσα, και εσυνεβηκε μερικες φορες τοτε ηταν σοβαρο και επικινδυνο.
Η λύπη μου ομως και η θλιψη μου, ηταν οτι μια φορα λογω της δικης μου υπαιτιοτητας, της παραλογης βιασυνης μου, να μην αργήσουμε να επιστρέψουμε, και επειδη ο Πήτερ δεν επαιρνε απο λογια, και τιποτα δεν τον παρακινουσε να βιαστει, ουτε το γαργαλημα, το *ελαφρυ τσιμπιμιτακη* στο μαγουλο που του εκανα, δεν ητα οσο απαλο νομιζα, γιατι δεκα πεντε λεπτα αργοτερα, το μερος που τον τσιμπησα ειχε γινη μπλε.
Ο πανικος ο φοβος, το αγχος μου δεν περιγραφεται, εγω ο φροντιστης του που οι γονείς του μου ειχαν απολυτη εμπιστοσυνη τον ειχα πληγωσει, κινδυνευα ακομα και καταγγελια, και απο το να χασω τη δουλεια μου, αν υπηρχε αδικαιολογητη αμελεια.
Ασταματητα προσευχόμουν στον Θεο ζητωντας βοηθεια να βρω ελεος απο τους γονεις για την ζημια, για το τι προξενησα στον Πητερ. Οταν φτασαμε σπιτι του, εξήγησα τι εγινε και δεν επαψα να προσευχομαι για χαρη και ελεος.
Δοξα στον Κυριο τον Θεο μου, που μεσα απο το αγχος και την ανησυχια που με κατέτρωγε στο μεσο της νυχτας με ενέπνευσε με το εδάφιο που να αναφεροταν στις ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ και ΙΚΕΣΙΕΣ που με δυνατη ΚΡΑΥΓΗ και ΔΑΚΡΥΑ ΥΨΩΣΕ ο Χριστος στον Θεο που ειχε την δυναμη να τον ΔΙΑΦΥΛΑΞΕΙ απο τον θανατο, και εισακουστηκε χαρη στην ευλαβεια του! (Εβραιους 5:7) που για μενα ηταν μια βεβαιωση οτι η δικη μου κραυγη αγωνιας πονου και φοβου - αν και υπαιτιο - της πραξεως μου ΕΙΣΑΚΟΥΣΤΗΚΕ χαρη στο μεγα ελεος του.
Οταν πηγα την επομενη φορα για να παρω τον Πητερ για την προγραμματισμενη εξοδο, η μητερα του με καθησύχασε λεγοντας μου οτι ο Γιατρος της της ειπε οτι λογω της φαρμακευτικης αγωγης του Πητερ το αιμα του μελανιάζει πολυ ευκολα, και γρηγορα κι οτι μενει το μελανιασμα για πολυ καιρο. Εμεινε δυο εβδομαδες και ολοι στο σχολειο, και τα σχολεια του Δημου μου που εργαζομουν, ηξεραν οτι ο Στελιος το προξενησε το μελανιασμα στον Πητερ.
Δοξαζω και ευγνωμονώ μ ολη μου την καρδια, τον γεματο ελεος και συμπονια Κυριο μου, που ακουσε την κραυγη μου, και με καλυψε με το ελεος του, και με στερεωσε σ εκεινη την αναπαντεχη κακη στιγμη.Αμην!
No comments:
Post a Comment