Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ.

 Πως η καρδια μου τον συλλαμβανει τον οραματιζεται?
Τωρα και εικοσι χρονια μιλαω και γραφω για τον Χριστο και την Σωτηρια του, οτι αυτος και μονο ειναι η Οδος η Αληθεια και η Ζωη, η μονη Θυρα Σωτηριας (Ιωαν 10;9) το Φως που φεγγει στο πνευματικο σκοταδι. Στα περιπου εξι χιλιαδες μηνυματα,  μετα λυπης μου ομολογω οτι σχεδον ποτε εκτος απο ποιηματα δεν αναφερθηκα πως τον οραματιζεται η καρδια μου τον Χριστο.

Δεν τον φανταζομαι με  βαθουλομενα  χειλη και μαγουλα σαν ασκητη, ουτε
σαν τον πονεμενο και χτυπημενο που σηκωνει τα βαρη του κοσμου, αν και ακριβως αυτο εκανε στον σταυρο, φορτωθηκε στο σωμα του τις δικες μας αμαρτιες(Α.Πετρου 2:24) αλλα τον οραματιζομαι  σαν εναν αντρα ισχυρο,  με ανδροπρεπη χαρακτηριστικα μεσανατολιτη, μ ενα πλατυ κουτελο και διαπεραστικα ζωντανα ματια που το βλεμμα του εχει την δυναμη να κατακεραυνωνει τους υποκριτες, ενω  σαν απαλο χαδι να εμπνεει  αγαλλίαση, θαρρος, ειρηνη στην κουρασμενη και φορτωμενη  αγχη ψυχη.

Δεν τον βλεπω σαν ενα απρόσιτο, απλησίαστο  ηγετη, που μονο  προχωρώντας στα γονατα με δουλικο πνευμα και προσκομιζοντας δωρα πλησιαζεται, αντιθετως τον βλεπω σαν το καλαγαθο Ισχυρο Βασιλεα των βασιλεων και Κυριο των Κυριων που απο τα βαθη της καρδια του συμπονα τον αμαρτωλο που εκτεθηκε ανεπανόρθωτα, και που οι θρησκοι ζητουν την καταδίκη του, οπως στην περιπτωση της  γυναικα που πιαστηκε εν μοιχεια κι ομως ακουει απο τα χειλη του <Ουτε εγω σε καταδικαζω, πηγαινε και μην αμαρτάνεις> > 

Τον Χριστο τον βλεπω σαν τον μονο που μπορει να μας δροσίσει την ψυχη,(Ιωαννης 4;34,7:37-38)  και που καλει ολους μας σ αυτον να τρέξουμε  αναπαυση ψυχικη δροσια να βρουμε.
Πανω απο ολα ομως τον βλεπω σαν αυτον που ολο του παρουσιαστικο αντανακλα ισχυ, ασφαλεια, σιγουρια, το χαμογελαστο βλεμμα μπορει να  αναπτερωνει οποιον κι οποια τον πλησιαζει, τον βλεπω ως τον μοναδικο  που μπορει να μας γεμισει με ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΧΑΡΑ, ακομα και μεσα κι απο τις δυσκολοτερες στιγμες της ζωης μας. 

Ναι, ο Χριστος ειναι το Φως το κοσμου, ναι ειναι αυτος που σκουπιζει καθε δάκρυ και εκατονταδες αλλα πολλα, αλλα πανω απο ολα εγω τον βλεπω ως αυτον που ειναι ο ΜΕΤΑΔΩΤΗΣ της ΧΑΡΑΣ. Κι αν εχα ολα τα χαρισματα που αναφερονται  στην προς Κορινθιους, και ευεργεσιες που πηγαζουν απο συμπονετικη καρδια κι αγαπη, αν ομως δεν αντικατοπριζα στη καθημερινη ζωη την χαρα που πηγαζει απο την κοινωνια με τον Κυριο, θα ημουν σαν μια fake ρεκλαμα, σαν ενα χαρτινο διαφημιστικο φυλλαδιο που δεν εχει καμια απολυτως απηχηση.

 Ο Κυριος μας στην προσευχη του προς τον Πατερα για τους μαθητες του πριν προδωθει, μετα που τον παρακαλεσε να τους διαφυλάξει ειπε: << Τωρα πια ερχομαι σε σενα κι ΑΥΤΑ τα ΛΕΩ οσο βρισκομαι στον κοσμο -εννοωντας την προσευχη που εκανε για τους μαθητες του-  ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ  ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ>> (Ιωαννης 17:13) μια παραφραση ακομα καλυτερη ειναι αυτη :< Τα λεω ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ Σ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ!>> (Ιωαννης 17:13).
Θα μπορουσε ο Κυριο μας να ειχε ζητησει αλλα χαρισματα η δωρα, νομιζω ομως οτι ζητησε απο τον Πατερα το χρησιμότερο, αυτο που εχει απηχηση στην καρδια των ανθρωπων.
Θυμαμαι το 1986 οταν τ Αγιο Πνευμα εργαζοταν στην καρδια μου, και μεσω του Ευαγγελιου με στερωνε στην αληθινη πιστη, οταν ενας αδελφος που μολις πρωτογνωρισα  στο εστιατοριο που με ειχαν προσλαβει, ειχε δυνατο αντίκτυπο και απηχηση βαθεια στην καρδια μου, ΟΧΙ επειδη ηταν γνωστης των γραφων, αλλα επειδη  εκχυλισμα χαρας και δοξολογιας  ξεπηδουσε απ αυτον καθως  προετοιμαζαμε την κουζινα πριν την εφοδο της πελατειας!
ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΧΑΡΑ  ξεπυδουσε απο την καρδια του αυτο με αγγιξε βαθεια.
 
 Ως δουλος του Ιησου Χριστου τον ευγνωμονώ  για καθε τι που εως τωρα μου εχει δωσει, περισσοτερο ομως απο καθε δωρο θα ηθελα να εχω, και να ζω στην ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ της ΧΑΡΑΣ που μονο εκεινος μπορει να δωσει,
Ευχομαι προτού αναχωρήσω να γευομαι και να ζω καθε μερα της υπολοιπης ζωης μου στην ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ της ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΑΣ.
Αμην!
Το ευχομαι και σε καθε Χριστιανο.